Ahmed Arif’i şiirin nazlı filintası ve mısranın haysiyeti olarak tanımlayan Şair Hicri İzgören, “Nasıl anlatsam, vurgun ve bela, rüzgarda asi. Yiğitlik inkar gelinmez, koydu postasını, gördü restini. ‘Umut dağlarladır’ diyor ya, çocuklar getirecek üstünü” dedi.

Şiirlerinde özgürlüğü, bağımsızlığı, aşkı, sevdayı ve özlemi işledi. Bugün O’nun doğum günü. 1927 yılının böyle bir bahar gününde 23 Nisan’da, Diyarbakır’ın tarihi Sur ilçesi Hançepek Mahallesi’nde doğdu Şair Ahmed Arif. Bazı şiirler zamana dayanıklıdır, yıllar geçse de eskimez, zamanın ruhunda her dem duyumsatır kendini. Ahmed Arif’in şiirleri de bu türdendir. Şiirlerinde hep ezilenin yanında oldu. Şair Hicri İzgören, Ahmed Arif’in doğumunun 93’üncü yılında şairliğini ve şiirlerini yorumladı.

“Usta şair Ahmed Arif, kimbilir künyesi çizileli kaç yıldız uçtu. Aradan yıllar geçse de Onun şiiri zulasında sevdasıyla volta atmaktadır hala namus bildiği yolda” diyen İzgören, “Bir kuş tüyü hafifliğinde, ölümsüz bir şiir deryası. Kırmızı, ak ve esmer, ‘Memeleri bereketli ve serin’, nazlı filintası şiirimizin. Söz’de töz, yürekte köz olan mısranın haysiyeti. Bir başına, korkusuz, pazarlıksız, kül elenmemiş. İlan-ı aşk makamında. Su içmez her damardan. Alışık zehrine çaresiz kalmaların. Yine de pamuktan ak, köpükten yumuşak. Su gibi aydınlık ve berrak. Pırıl pırıl. Bir bilge sabrıdır. Yoksa akıl işi değil, acının dediği dedik yerde, orada Sansaryan Han’larında dost, düşman ve dağları yerli yerine koymak. Sevda vurgunu, zindan karasında ebemkuşağı olur gözbağı. Al-yeşil bahar olur, bir aşiret kızının sarı saçları. Düşer aklına, eşkini hovarda, kıvrak seklavi kısrak. Kan değil, sevdası akar geceye. Can içinde bir can olur Kürdün gelini” dedi.

ŞİİRİ DİRENEN BİR KİŞİLİKTİR

Usta şairin şiirindeki öznenin teslim olmayı kabul etmeyen, direnen bir kişilik olduğunu kaydeden İzgören, “Beyin ve yürek bir olmuştur. En acılı, en hüzünlü ama en umutludur. Onur bu duyarlığın nirengisidir. Onu mahpushane karanlığında aydınlatan bir çift göz vardır. Zaman zaman yangın mavisine çalsa da asıl rengi yeşildir. Çünkü yeşil sevgilinin gözlerine, güzel bir dünyaya duyulan özlem ve barışa bir göndermedir. Ahmed Arif şiirindeki özne, bildik anlamda savaşan, kurşun atan, kılıç sallayan bir özne değil, daha çok baskı altına alınmış, hapsedilmiş, hakları ve özgürlükleri kısıtlanmış bir mazlumdur. Ama bu özne teslim olmayı asla düşünmeyen, dayatan ve direnen bir kişiliktir. Cemal Süreya’nın deyişiyle Ahmed Arif’in şiiri ‘Yaralıyken de arkadaşları için tarih özeti çıkaran, buna felsefe ve inanç katmayı ihmal etmeyen bir gerillanın şiiridir. Ahmed Arif destansıdır, epiktir. Bazen kırılgan olsa da söylem çoklukla dobra dobradır. En koyu karanlığında bile umut eksik değildir“ diye konuştu.

‘ONUN İÇİN YAŞAMAK BİR SEVDADIR’

Arif’in her şiirini kuyumcu titizliği ile kaleme aldığını söyleyen İzgören, “Hemen her şairin ilk şiirleri sonraki şiirleri yanında biraz boynu bükük kalır. Ancak Ahmed Arif şiirinde böylesi bir acemilik ya da hamlık görülmez. Erken olgunlaşmış daha doğrusu aceleye getirmeden bir kuyumcu işçiliğiyle işlenmiş, bekletilmiş, demlenmiş bir şiirdir. Lirizmin doruğundadır, tek bir dize bile kekelemeden, anlatım sıkıntısı çekmeden. Bilinçlidir, yaralıdır ve yarası derindedir ama hesap ve umut dağlarladır. Bir sevdadır onun için yaşamak. Bütün korkulardan uzak, zindanda olsa bile asla yalnız kalmamak. İster hapishane desin, ister mahpushane, ister zindan, içeri ya da dört duvar. Ahmed Arif’te mahpushane imgesi mahpusluğun tüm hallerini kapsayan bir imgedir. Ondaki ‘ben’, yani çile çeken, direnen özne, sadece birinci tekil şahısla sınırlı değildir. Şiirindeki eyleyen özne, ‘sen’e, ‘o’na, ‘siz’e ve ‘onlar’a uzanabilen bir zenginliktedir” dedi.

‘YARININ ÇOCUKLARI GETİRECEK ÜSTÜNÜ’

“Söylem, kimi zaman hüzünlü ve kırılgan olsa da dobra dobra, delikanlı bir söylemdir ve her bir durumun bir raconu vardır” diyen İzgören, şunları söyledi: “İçerisi ve dışarısı, düş ve gerçek, kavga ve sevda iç içe girmiştir. Bir karanfil naifliğinde, bir Munzur öfkesinde, bir dolu sigara dumanındadır. Reel olduğu kadar düşseldir de. Mahpusluk dört duvarla sınırlı bir hal değildir. Çok geniş bir mekâna dönüşebilmektedir. Şair uzun yolculuklara çıkabilmekte, dere tepe gezebilmektedir. Bazen Altındağ’da, bazen Diyarbekir’dedir… Ufuk geniştir, tekmil ufuklardır. Dört yön, on altı rüzgar, yedi iklim, beş kıtadır. Bu izlek ve duyarlık hemen her şiirine girmiş durumdadır. Mahpushane onun için ‘Makamı Yusuf’tur. Bu makam tıpkı Hz.Yusuf’ta olduğu gibi bir medrese, bir okul gibidir. Nefsin terbiye edildiği bir mekandır. Kendini imaja aldığı; kendini sınadığı, tarttığı, yüzleştiği ve hesaplaştığı yerdir. Bu yüzden aşkındır ve yattığı ranza, Muhammed ve İsa derecesinde kutsaldır; Tel örgüler, duvarlar, demir parmaklıklar bu düşselliğe vız gelir. Sevda terk etmez Onu, ufku iyi bellemiş, yüzünde bir şark çıbanı gibi taşır dağların öfkesini. Kaç cehennem eritti yastığında, kaç yol ağlamaklı olmuştur geceleri. Saklısı gayrısı yok ayan beyandır. Hilafsız, üryan, kırgın, kederli. Yarının çocukları için, her birinin ayva tüyü çilleri için. Canlı, elvan, gürül gürül. Dağ doruklarında güneş emmiş kar tanesi, atın yelesi, suyun ezgisi, toprağın ritmi, mor salkımın gün bitimi. Nasıl anlatsam, vurgun ve bela, rüzgârda asi. Yiğitlik inkâr gelinmez, koydu postasını, gördü restini. ‘Umut dağlarladır’ diyor ya, çocuklar getirecek üstünü.” MA – Lezgin Akdeniz

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Captcha loading...