Safiye ÖZŞENER’in yazısı

Saygıyla…

SUSARAK…                                                                                     

Kötülüğün kollektif olduğu zamanların içinden geçiyoruz.
“Hayır” diyemiyoruz zulme ve vicdanlarımızı tuzla buz ediyoruz, SUSARAK…

Ve an geliyor bir sonbahar yaprağı gibi savrulan ömürlere tanıklık ediyoruz. İnsani hiç bir sarsıntı yaşamadan yine vicdanlarımızı aşağı bırakıyoruz bir yamaçtan, SUSARAK…

Yaşama yeniliyor insanlar. Sevdalara, aşklara hatta umutlarına bile… Mağlup olmuş yürekleriyle tenleri üşüyor, içleri kanıyor. Niçinlerine bakmıyoruz da nedenler sunuyoruz, insani bir utanç duymadan,
SUSARAK…

Kah bir sevda da yenik buluyoruz kendimizi. Kah cevabı alınmamış onlarca soru handikabında… Ve ağır yüklerin altında eziliyor yüreğimiz, SUSARAK…

Acılarla yaşamayı öğrensen de yenilmişsindir bir kere.
Ve tüm uğradığın ihanetler birer atlı süvari gibi hızla geçip giderken düşüncelerinde…
Nedenini hiç bilmediğin
Söylenen her yalanı masum sanışların, sanıp da kanışların gelir aklına…
Ve öldürülüşün, SUSARAK…

Dostlar ki sırtındadır izleri de bir mazeret aramadan, sallamadan bir sitem kaçmışsındır çoğu kez yaralı; bazı bazı ölerek, ateşi yanık bir hicranla sığınmışsındır hüzne…
Tenhalara atılmışsındır, SUSARAK…

Habersizce İhanetlere uğramışsındır ve kaç kez habersiz düşmüşsündür yanlış anlaşılmalara…
İnsan, yanlış anlayandır ve en çok yanlış anlaşılan demişsindir,
Aldanmışsındır sanmalara, SUSARAK…

Ömürdür. Sonbahar yaprağı gibi savruluşlarda yaşanır.
Ve İnsan kendini çözdükçe kalemini kendisi kırar, kendinden kaçar, SUSARAK…

Cesurca direnişler, korkusuzca savaşlar…
Ağlamalar, itirazlar, kaçışlar.. Yaşama kendini hesapsız sunuşlar, acılara göğüs gerişler…
Uğrunda inandıklarına emek verişler ve gözünü kırpmadan idealler için çarpışmalar…
Ve bazen hayata ve çoğu kez kendine yenilişler,
İnsan aldanandır
Ve insan aldatandır bilir,
SUSARAK…

İhanettir uğrarsın…
İhanettir edersin…
Kurbanı da olabilirsin, kendisi de…
Herkes kendi ihanetini içinde taşır…
Denk gelirsin bir ihanete,
Dengen bozulur, sürünürsün, yerle bir olursun…
Kah çıldırmış , kah küsmüşsündür hayata…
Rezil kepaze olmuşsundur da içine gömmüşsündür…
Binbir hayal kırıklığını, can kırıkları izlemiştir…
Kanamışsındır, SUSARAK…

Duyupta duymazdan geldiği,
Söylenmesi gerekirken, sessizliği seçtiği, tanıklık edipte, çığlık olmadığı her şey den sorumludur…
SUSARAK

Ve herkes bir gün taşıdıklarından yorulur…
Ve yoruldukça insan dökülür kendi içinde…
Yıllarca SUSTURDUĞU vicdanına onur borçludur…
Dayanamaz insan en son, en çok sevdiği kendini de öldürür…
Ama bir kaçışla.. ama bir itirafla.. ama utançla..
SUSARAK…

Evet Usta,
Kötülüğün kollektif olduğu, İhanetin kol gezdiği şu zamanlarda,
Herkes öldürüyor;
Sevdiğini…
Değerleri…
Tanıklık ediyor onlarca haksızlığa da vicdanını öldürüyor..
SUSARAK

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Captcha loading...